|
24-7 media
24-7 media creëert 'atmospheric websites' en 'sites that are telling stories.'
'Atmospheric' zijn de websites van 24-7 media inderdaad. Tijdens de presentatie toont het bureau onder andere de websites voor een voice-over artiest, een pinup-model en een zanger.
24-7 media's aanpak staat lijnrecht tegenover de aanpak van 'usability preachers':
die willen het navigatie menu altijd op dezelfde plek. Bovenin en links. De zaal lacht.
24-7 media wil wat anders. Zeker geen 'usability' websites zoals bijvoorbeeld Google en Amazon.
 Bij de websites van 24-7 media speelt geluid een belangrijke rol. Geluid creëert de juiste 'atmosphere':
op de site van Lana Landis kom je meteen in een Amerikaans jaren veertig/vijftig sfeertje terecht. (Geinig preload-design element trouwens: balonnetje in de vorm van een hart met de Amerikaanse vlag.)
24-7 media biedt de bezoeker liever geen mogelijkheid om de muziek te stoppen: 'it destroys atmosphere' (en bovendien heeft de computergebruiker altijd de mogelijkheid om zijn speakers uit te zetten, waarom zou je daarnaast nog een button in de interface plaatsen?)
 24-7 wil met 'visual language' het verhaal vertellen van de opdrachtgever. Wie is de opdrachtgever? Hoe werd de opdrachtgever wie hij nu is? Wat is zijn verhaal?
Iedereen kan met flash en photoshop binnen een week een site in elkaar zetten, maar waar het om gaat is dat je 'an idea' moet hebben. 'First you need to have an idea, a vision.'
De spreker herhaalt dit tijdens de presentatie zo vaak dat je het bijna gaat geloven.
Zelf haalt 24-7 media zijn ideeën overal vandaan: een cd-hoesje in een platenzaak, een deel van een afbeelding dat leidt tot een complete interface. Internet (en dan met name Google) gebruikt 24-7 media bijna nooit om aan plaatjes te komen, vanwege de copyright-issues, liefst pakt het bureau een digitale camera en schiet de beelden zelf. Of beter nog, huurt het een fotograaf in als het budget het toelaat.
Voor de site van Lana Landis werd lang gezocht naar een afbeelding van een viewmaster. 'Because we had this vision, and we want this idea, we search for two days.'
24-7 media benadrukt, dat alles wat ze doen eenvoudig in flash 4 en photoshop 5 gemaakt kan worden, het gaat niet om de techniek, het gaat om het idee.
'It starts in the head.' En, 'the site needs to look expensive.' (Zeker in het geval van Lana Landis, want Lana is geen pornoster, maar een pinup artist voor wie het belangrijk is dat de site er 'expensive' uitziet.)
De site voor zanger Bryan Ingram heeft geen ander doel dan 'dat hij er is.'
Cd's verkopen hoeft niet per se (hoewel er een link naar Amazon op de site zit).
De site vertelt het verhaal van Bryan, op basis van de muziek die hij maakt.
24-7 media's aanpak levert mooie websites op. Met geluid. Dat je niet uit kunt zetten. Die er duur uitzien. Die 'an idea' hebben. En die niet op usability getest worden. Als de opdrachtgever het goed vindt, is het goed.
Eigenlijk heeft zo'n tegengeluid wel wat.
meer 24-7 media
24-7media.de
24-7media.de/ingram (op bryaningram.com staat een ander design)
 Ola Bergner, Goober
Ola Bergner is een animator uit Zweden die nu ongeveer vier jaar met flash werkt. Hij laat zijn allereerste flashanimatie zien: een mannetje zit onder een boom, een appel (of is het een kokosnoot?) valt op zijn hoofd. Meer gebeurt er niet. De zaal lacht.
In 2001 maakte Ola een kerstkaart in flash en vanaf dat moment realiseerde hij zich dat 'shapetweens are not that bad at all.' Hij besloot een film te maken in flash.
Dit werd de 13 minuten durende flashfilm 'Gooberstory'. Ola vertelde dat hij geinspireerd was door Fantasia, en dat hij een film met alleen muziek wilde. Hij wilde experimenteren, 'just to see what I can do with flash.' Hij gebruikte 'only movieclips' en 'that was not so good.'
 Ola laat een bijtje zien, dat 360 graden rond een bloem vliegt, maar niet in een 3d progamma gemaakt is: alles wat Ola doet, is handwerk. (Aan het eind van de presentatie zal hij zeggen dat hij voor stukjes van zijn laatste film met swift3d aan de gang is gegaan.)
Gooberstory gaat over een peanut. 'It has a story, though nobody understands it.' Ola gebruikt verschillende stijlen: sommige elementen lijken op Disney, en dan weer tekent hij figuurtjes met enorm grote ogen.
Hij zapt snel door wat beelden, maar laat niet de hele film zien, want die staat toch al op internet en hij wil nieuwer werk laten zien. Tussen neus en lippen door zegt Ola dat tweehonderdduizend mensen de Gooberstory al hebben gezien.
Het duurde een jaar om de film te maken, en in het begin had hij nauwelijks flashkennis.
'If I would do it again, it would be different.'
 Ola gaat verder met Nims Wintertale uit 2003, een Zweeds gesproken animatiefilm met Engelse ondertitels. Hij laat de hele film zien. De film is gebaseerd op een 'swedish folktale'.
De pluizige bolachtige beestjes die in het begin uit het bos komen en sneeuwballen gooien op Nims huisje deden me denken aan de kleine wezentjes uit Spirited Away, vooral omdat ze met zovelen zijn en in een kliekje opereren.
 Ola maakt achtergronden in Photoshop om de juiste 'colors' en 'moods' te creëren. 'Vector is too clean, if you don't zoom in flash it is okay'.
Ola maakt enorm grote achtergronden, die hij opknipt en in flash weer aan elkaar plakt. (Hij zet nooit een achtergrond groter dan 1000 pixels in een keer op de stage.) Die achtergronden laat hij langzaam bewegen om cameramovements te simuleren. Soms maakt hij een enorme plaat, die hij eerst verticaal 'met de camera' aftast, en vervolgens horizontaal. Vaak vindt er op de voorgrond dan nog een kleine animatie plaats. Zo maakte hij bijvoorbeeld een erg levendige scene waarin het lijkt of Nim 360 graden ronddraait.
Ola werkt voornamelijk met shapetweens en shapehints, en een enkele keer met motiontweens. Elk element, bijvoorbeeld een paardehoofd, bestaat uit erg veel lagen (die hij overigens geeen namen geeft; omdat alles toch zijn eigen laag heeft kan hij door op elk element op de stage te klikken de juiste layer makkelijk selecteren en het element animeren): iedere haarlok, elk oog, elke schaduw wordt met een shapetween geanimeerd. De tijdlijnen van zijn symbols zien werkelijk groen van de shapetweens. Hij gebruikt tweens omdat keyframe-animatie nog tijdrovender zou zijn.
 Ola gebruikt vaak masking, bijvoorbeeld voor het spoor dat de slee in de sneeuw trekt: het zou veel te arbeidsintensief om het spoor te animeren, omdat de sneeuw zoveel detail heeft. Ook voor een schaduwrandje op een gezicht gebruikt hij masking. Hij animeert niet de schaduw: het zou met zijn methode (de shapetweens) veel te ingewikkeld zijn om die schaduw bij het draaien van een hoofd precies op het hoofd te laten aansluiten.
Hoe dan wel? Eerst tekent hij het hoofd. Dan tekent hij een schaduwkleur. Boven de schaduw plaatst hij een mask, die precies diezelfde vorm als het hoofd heeft. Als hij het hoofd nu draait, hergebruikt hij diezelfde animatie ook als masker bovenop de schaduw: de schaduw beweegt nu precies met het hoofd mee. Als hij later een paardehoofd toont, blijkt de schaduw helemaal niet onder een masker te liggen, maar 'gewoon' getweend te zijn. (Leuk om te zien, dat Ola zoveel 'met de hand doet' om het juiste effect te krijgen.)
Ola maakt veel gebruik van easing, en vaak gaat hij van snel naar langzaam.
Soms gebruikt hij op de voorgrond ook nog kleine photoshopimages voor de juiste sfeer: kleine mist- en rookwolkjes die wegfaden naar niets zodat hij structuur en details kan maken en 'softer images' krijgt dan wanneer hij vectorplaatjes in flash tekent.
Ola toont het sneeuweffect uit het begin van Nims Wintertale. Hiervoor gebruikt hij geen actionscript, maar animeert hij eerst een enkele sneeuwvlok die langs een motionguide naar beneden valt. Deze movieclip kopieert hij een aantal maal, waarna hij de kopieën transformeert (sommige vlokken spiegelt hij, andere schaalt hij, of trekt hij scheef.) Zo verkrijgt hij verschillende vlokken. Op deze manier maakt hij ook de sneeuw die opspat uit sleespoor: steeds een enkel vlokje, gekopieerd en een beetje veranderd van positie, grootte etc.
Hij moppert nog even op flash mx 2004 omdat het programma zijn shapehints laat verdwijnen. (Op mysterieuze wijze waren de hints, toen hij zijn film in flash mx 2004 opende ineens weg.) 'Ook na de 7.2 update?' vraagt iemand in de zaal? Ja.
Iemand van Macromedia kreeg hij hierover niet te pakken. [De animatiedoelgroep wordt al sinds flash 4 verwaarloosd door Macromedia red.]
Een ander kritisch puntje over flash: hij moet eerst beslissen of hij zijn animatie op het web toont, of voor DVD maakt. In het laatste geval kan hij geen movieclips gebruiken omdat die niet te exporteren zijn. Ook wil hij voor DVD eigenlijk in 25 frames per seconde werken, zodat hij eventueel de boel nog kan inladen in een videoprogramma.
Maar die snelheid is lastig als hij zijn film ook op het web voor de gemiddelde computer geschikt wil maken. Als hij met minder frames per seconde werkt voor het web, krijgt hij weer problemen met synchronisatie van het geluid (als hij een DVD wil maken.) En complexe animaties in flash blijven een probleem: de processoren (om de animatie weer te geven) kunnen het niet aan. Rest niets anders dan op het web kleine movies aan te bieden. 'That's my problem: I don't want small movies,' verzucht hij. Dat was al duidelijk: Ola Bergner wil een schermvullende feature.
 Ola toont een aantal schetsen van zijn nieuwste film 'Nims journey.' Hij raadt iedere animator een Wacom aan: ideaal om direct in de computer te schetsen. Hij toont een korte animatie van een auto die door een bergachtig landschap rijdt. Voor de auto heeft hij swift3d gebruikt. Voor de hele scene gebruikt hij weer een enorme achtergrond, waar hij eerst verticaal 'met de camera' doorheen gaat, en dan van rechts naar links. Sommige animatoren animeren 'op muziek', maar Ola lijkt wel te animeren 'op achtergrond': hij maakt een achtergrond die voor de hele scene gebruikt kan worden, tast de achtergrond 'met een camera' af (in werkelijkheid beweegt hij de achtergrond), en als hij dat gedaan heeft, is de scene is klaar.
Ola legt altijd een zwart passepartout over zijn film heen, in de bovenste laag. (Hij had ontdekt dat als mensen zijn film downloaden en in een window tonen, alle rotzooi die nog op de stage staat en 'buiten de rand valt' toch zichtbaar wordt.)
Iemand uit het publiek vraagt hoe hij zijn flashfilms gefinancierd krijgt. Ola merkt op dat hij werkt. Zijn flashfilms leveren geen geld op, 'but hey, they brought me here.'
Ola's dochter begint in de zaal te krijsen. 'That's my daughter,' zegt Ola en hij lacht even.
Op de flashtivalsite zegt Ola dat zijn werk is gebaseerd op gevoel en ervaringen van kalmte en rust.
Dat klopt als je zijn werk ziet. De muziek is sfeervol en rustgevend.
Zijn films bevatten nauwelijks kwaad/onrust/agressie (de sneeuwbalgooiende wezentjes uit het begin uitgezonderd) of heftige plotwendingen (alhoewel er verrassend genoeg ineens roze dromedarissen in Nims wintertale opduiken.)
Ola lijkt op zijn eigen films: een (op het oog) kalme, rustige, gevoelige Zweed die geduldig laag voor laag zit te tweenen tot hij een vloeiend geheel heeft gekregen dat in het niets oplost of aangenaam 'wegeased.'
Wat een verschil met de Mediamonks (en hun animaties) later deze dag.
Ik benieuwd naar 'Nims journey'. Op Ola's website is het proces van de totstandkoming van de film te volgen.
meer Ola
goober.nu
new masters of flash
flashtival
bron beeldmateriaal: flashtival.nl en de sites van de sprekers.
terug naar webklus
mail webklus redactie
|
